♥کاش میشد هیچکس تنها نبود♥
♥کاش میشد دیدنت رویا نبود♥
♥گفته بودی باتو میمانم ولی♥
♥رفتی و گفتی که اینجا جا نبود♥
♥سالیان سال تنها مانده ام♥
♥شاید این رفتن سزای من نبود♥
♥من دعا کردم برای بازگشت♥
♥دستهای تو ولی بالا نبود♥
♥پا به جهان نهادم تا در این دنیای خاکی زندگی کنم اما خوب دنیای خاکی هم بی دردسر برای من نبود باعث شود عاشق شوم بعد از مدتی فارغ از عشق تباه شوم و ناگهان خود را در میان انبوهی دل نوشته و شعر نویس غرق بنگرم و بیش از هزاران برگ نگارش گلچینی از بهترین افکارهای نا نوشتم رو به دنیای مجازی آوردم تا دوستان دیگر هم بخوانند و از دل سوخته من آگاه شوند اما باز هم دردی از من دعوا نکرد که نکرد بماند که ناگفتها زیادند و نانوشته ها فراوان در این چند سالی که در دنیای مجازی بودم فقط گوشه ای از دل نوشته ها را انتشار دادم که امیدوارم ارزش خواندن رو داشته باشه و منمونم از شما دوستان مجازی من که در این چند سال همراه من بودین امیدوارم همیشه شاد باشین و از عشق خدایی لذت ببرین در پناه یزدان پاک باشین نادیا دختر تنها ئیها♥
♥بگمانم تکیه بر سایه درختیست بامن♥
♥عارفی پیر ز مزمه می کرد در گوشم هر دم♥
♥تو خودت باش و خودت باش درجم♥
♥می گذشت شب روز مهتاب بامن♥
♥به خودم آمدم و دیدم غرق غم شوده است این دل من♥
♥چاره ای کردم و با ادیبان بنشستم♥
♥چند صباحی گشتم و دیدم که چه بسیارنددرگیرودارغم♥
♥لعنت بر بی خردان که عشق را نقاب بر صورت می زنند هردم♥
♥دل دریا را به عرش می بردند در جم♥
♥می رساندند به اوج آن دل زیبا را ♥
♥ناگهان پرده بر می داشتند ز دستان رویاای شیطان را♥
♥دو سه بیتی سرودم در خلوت خویش♥
♥هرکسی خواند گفت احسنت به درویش♥
♥که تورا این چنین درس آموخت♥
♥به فضایل رساند عقل جانت راروزافروز♥
♥با خود اندیشیدم به بخارا و سمرقند باید رفت♥
♥پیش شاعران سر مشق گو باید رفت♥
♥درس آموخت که عشق تنها خداست♥
♥این همه عذاب از عشق جداست♥
♥چشمانم را باز کردم و دیدم که کیست♥
♥غیر از بندگی خدا شرمندگیست♥
♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ 
نادیا دیگر بزرگ شده ای دیگر دوستانت مثل گذشته نیستند.
دیگر آن قهر و آشتی بچگانه تمام شد . دوستاشتنهای کودکیمان گذشت.
بدترین خاطرهای کودکیمان شرین ترین خاطرهای امروز است.
دوستداشتنهای ما چه زود تمام شد. بچگیمان بدون آنکه بدانیم گذشت.
عاشق هم بودیم رفیق هم بودیم حتی با هم شکلات بچگیمان را قسمت میکردیم بدون منت.
امروز بزرگ شده ایم همدیگر را نمیشناسیم. مانند 2 غریبه باهم رفتار میکنیم انگار که مرا نمیشناسی.
دست تقدیر تورا از من جدا کرد گناه من چه بود. اگر تو الان کنار من بودی مطمعا باش که چشم به غریبها نمیدوختم.
شبها با گریه سر بخواب نمیگذاشتم. چنان داغونم که نمیدانی وتو با من مثل یک غریبه رفتار میکنی...
دیدمت پس از سالها دیدمت چشمانت به معصومی گذشته نبود.
مانند یک جنتر من رفتار میکردی انگار که تو یک ایرانی نیستی غربت است دیگر..
این منم منو نگاه کن نادیا که با عروسکهایش دنیای داشت.
هیچکس نمیدانست که اینگونه شکسته بشم.
یادت هست بهترین عروسکم را به تو دادم که مبادا در غوربت احساس تنهای کنی..
دیگر تمام شد میدانم که در این دنیا نمیشود روی کسی حساب باز کرد.
تنهایم را با دل نوشته هایم پور میکنم واشکهایم را با بالشم قسمت میکنم .
چه تقدیری از این بهتر
من از عشق تو می میرم
همه آرزو دارند اما,من بی تو از زندگی سیرم
چه شبهای دلم میخواد که سر به زانو بزارم اما
به یاد تو که می افتم دلم اشک می خواهد تنها
همین روزهاست که میبینی که من تنهای تنها رفتم
به شوق خندهای اون شب , تو هم آسوده می گریی
تماشا داره اون وقت که زیر خروارها خاکم
صدامو که نشنیدی اما , همون عاشق دل پاکم
برای روزهای تازه چقدر خوشحالم اما
تو هم آهسته آهسته از کنارم میری تنهای تنها
صدای ضرب آهنگ دلم چقدر غمگین حالا
بزار گفته باشم امشب که رفتم از میونه دلها
هوای سرد این دنیا برای کسی نمی مونه
چه تقدیری از این بهتر که رفتم از این غم خونه
همین روزهاست که می بینی من از حادثه بر میگردم
میانه بادو خاکستر منم که اینگونه بر میگردم
به دنبال تو بودم دریغ از شعری سرودن
همه عاشفتگیها تو بگو بامن بگو بامن
همین روزهاست که می بینی نگاه خاکستری من به دیوار است
صدای دل غمگینم رو به تو دل دار است
میانه لابه لای غزلها همه از اسم تو پور بود
صدای نت آهنگم به یاد تو همرنگ بود
همین روزهاست که می بینی من آشفته غمگینم
برای روزهای رفته آسوده میگریم
صدای تیک تیک ساعت منو یادت تو می ندازه
اتاقم تاریک و سرده مثل غروب پاییزه
همین روزهاست که می بینی من از غم خیالت تو رفتم
هوا سرد بود اما من از آشفتگی رفتم
به یاد روزهای رفته بیاد کوچه های خسته
دلم آسوده بشکسته
همین روزهاست که می بینی چقدر از تو ممنونم
به یاد ترمه طاقچه منم که اینگونه مجنونم
چه حال دیوانه واریست امشب
چه آهنگ دل نوازیست در شب
صدای سه تار ساغر چقدر غم دارد امشب
دلم گریه میخواهد دلم گریه میخواهد
کنار پنجره بودن دل شکسته میخواهد
همین روزهاست که می بینی دلم غرق خونه
خدا میدونه امشب دلم از چی میخونه
بزار قسمت کنیم باهم که دردم تما شا داره اون وقت
بیا از بی راهگی برگرد که من گم کرده ام راهت
دلم پیشترها رها تر از آن بود که تصور می شود
امروز در بندم عشق آنی نبود که گفته می شود
در فکر حاشیه نباش اینها دست نوشتهای گنگ هستند
عشق را در خود بجو نه اینگونه شکستن
مرا در فکر دوباریه عشق نیست
عشق است که بی عشق زیست
درست است که اینگونه گفتند صلاح نیست
اما باعشق جفا کردن اینگونه درست نیست
من نه ادیبم نه شاعر که اینگونه سخن گویم
ولی بدانید عزیزان امروزه از عشق به عصیان گویند
در انسانیت چیزی نمانده است که حاشا کنم
انسان آن است که با عشق مدارا کند
به هوس عشق را میجویند بیگمان
دل نداده اند به دریای عشق بیکران
ما گفتیم بخطا نه اندیشیدیم به گناه
هرچه آمد به سر ما تهمت زدیم به عشق نا روا
خودرا به حبس کشیدیم بی هوا
نه من اینگونه ام نه این عشق بی گناه
خدا می داند که تهمت زدند به عشق ناروا
به یک باره شکستند دل را بی پناه
باید در بند کشند اینگونه عاشق های بی سرشت را
به باد دهند این سرنوشت های شوم و زشت را
گفتند مرا تفسیر کن در یک جمله بی اشتباه
نوشتهایت را تاکید کن با دلت بی ادعا
در یک کلمه میگویم بی عشق هیچ چیزم در دنیا....
.
خوب نه دیگه دل و دماغی برای من مونده و نه اینکه دیگه اون پستهای که گذاشته بودم و حذف شود بر میگرده
.
هی روزگار خیلی از دوستامو از دست دادم و حالا دارم خودم از دست میرم فعلا تو کار باز نشر پستهای قبلیم تا ببینم چی پیش میاد هی روزگار.....
باتشکر نادیا.....
آهسته اشک بریز ای دلم من هنوز منتظرم
تو این سوکت بی حیا تنها تو موندی بامن ای دلم
از این همه دو دوزگی
خستیه درد به سادگی
شعر و ترانه گفتنم
تو این غزل شکوفتنم
مرا بگیر به آغوش غمت
که ساده نیست نبودنت
ای آدمهای این دیارخوب خوبم باور کنید
از او برایم کمی صحبت کنید
نگاه کنید درمانده ام
از احساس عشق جا مانده ام
تو ای بهانیه دلم
تو ای مونس شبم
بنگر چقدر آشفته ام
نگاه بکن به سادگی برای تو خیالها بافته ام
این دل شکستنی رو نکنه بشکنی زیر بارون
نکنه خدا قهرش بگیره واسه اشکهای شمدونی ایون
یادت همین روزا بود که تورفتی از پیشم
تفلی دلم میگیره از این سر نوشتم
میکشم یه خط ساده زیر سایه محبت
من همونم که یه روزی واسه تو کرده بود عادت
چه ساده گفتی که یه شبه به تو دل سپرده بودم
من خوش خیال ساده زندگیمو به تو داده بودم
حالا تو عمق وجودم نه عشقی هست نه شور هستی
روزگارم میگذره اما به چه سختی
دوباره خیس گونم واسه حرفهای نگفته
واسه روزهای خوبم مثل گلی نشکفته
بزار آخرین ترانمو به یاد تو بخمونم
میدونم دیگه بر نمیگردی آره خوبم مهربونم
چیکه چیکه قطر بارون میریزه روی دل نوشتم
تورو به خدا من سپردم اما باز از کنارت ساده گذشتم
می نویسم در روزمیلاد تنم حالم خوب نیست
می نویسم این تبسم ها بالبم هم خون نیست
می نویسم این دلم با هدیه بغض تر می کند
می نویسم اشک در چشمم سنگینی می کند
می نویسم وقتی کنارم خالیست
می نویسم این شادیها چقدر پوشالیست
می نویسم احساس پوچی دارم
می نویسم شاید همین امروز بیدارم
می نویسم از این عشق بی صدا
می نویسم از دوست دارم های پور مودعا
می نویسم از بی تو بودن متنفرم
می نویسم شاد نیستم ای گلم
می نویسم با واژهای خوب و بد
می نویسم هم چون باران و رعد
می نویسم هرآنچه که بر من گذشت
می نویسم که سالها چه زود گذشت
می نویسم بادلی پور از اندوه غم
می نویسم با تو شادم این را بفهم
می نویسم از سرد و گرم روزگار
می نویسم که این منم بی قرار
می نویسم نقطه سر خط ای دلم
می نویسم از خدا مچکرم
می نویسم از آنکه عشق را داد بر آب
می نویسم خواب خوش بود این سراب
فکری فراتر از من است
اشکی در دامن است
بوی بهار می آید و من
منتظر سبز شودنم
چیزی مثل یک معجزه لازم است که مرا باور کنی
من همان عاشق پیچیده در تب تابم زلفانم
کنارم بمان که من به تو ایمان دارم
نه شب نه روز امروز وهروز لب ریز از ایثارم
به تو فکر میکنم میشود آسمان پرازستاره
خطی بکش میان غم ها عشق من بی بهانه
واسه بودن واسه خوندن واسه هر لحظه شعر سرودن
تو بمون در کنار م آره باتو حس خوبی دارم
یه نگاه عاشقانه یه نگاه صادقانه تو چشات چیزی کم نداره
مهربونم جون جونم بازم از عشق برات می خونم
کاش نمی رفتی بی بهونه پا گذاشتی رو آشیونه
از دلم خبر نداری چطوری واسط می خونه
این روزها سخت برام از تو نوشتن
این دلم چه بد بخت حالا از بی تو گذشتن
برو جونم پی عشقت این بودش سرنوشم
روی قلبم مینویسم با اشک ناله
بگیر آروم بخواب ای دل خستم...
+در صورت تمایل برای نظر دادن لطفا در پست ثابت قرار دهید مچکرم.
مرا ببر به خانه ات
مرا بکش به شانه ات
برون بکن مرا جدا
از این ذهن خسته ام رها
مرا بکش به سینه ترانها بکن مرا دعا دعا
ز این دل در مانده ام
به قلب تو با خته ام
بکش دستی به گونه ام
بکن مرا دیوانه ام
زهی دستان بی صدا
کردن تو را ازمن جدا
به شوق تو خوانده ام
در چشمانت جا مانده ام
به سبک سوی کبریا
بکن مرا صدا صدا
به صوت این خندها
به گرمی نفس رها
به دقایق تحویل سال
به صفریه هفت سین مثال
در قلب من جا مانده ای
عیدت مبارک ای روزگار.....
دلم پیشترها رها تر از آن بود که تصور می شود
امروز در بندم عشق آنی نبود که گفته می شود
در فکر حاشیه نباش اینها دست نوشتهای گنگ هستند
عشق را در خود بجو نه اینگونه شکستن
مرا در فکر دوباریه عشق نیست
عشق است که بی عشق زیست
درست است که اینگونه گفتند صلاح نیست
اما باعشق جفا کردن اینگونه درست نیست
من نه ادیبم نه شاعر که اینگونه سخن گویم
ولی بدانید عزیزان امروزه از عشق به عصیان گویند
در انسانیت چیزی نمانده است که حاشا کنم
انسان آن است که با عشق مدارا کند
به هوس عشق را میجویند بیگمان
دل نداده اند به دریای عشق بیکران
ما گفتیم بخطا نه اندیشیدیم به گناه
هرچه آمد به سر ما تهمت زدیم به عشق نا روا
خودرا به حبس کشیدیم بی هوا
نه من اینگونه ام نه این عشق بی گناه
خدا می داند که تهمت زدند به عشق ناروا
به یک باره شکستند دل را بی پناه
باید در بند کشند اینگونه عاشق های بی سرشت را
به باد دهند این سرنوشت های شوم و زشت را
گفتند مرا تفسیر کن در یک جمله بی اشتباه
نوشتهایت را تاکید کن با دلت بی ادعا
در یک کلمه میگویم بی عشق هیچ چیزم در دنیا....
در شک وحراس یک تقدیر
گم میشم میان جماعتی زیر تیغ تحقیر
نیشگونم می گیرند این خاطرها
در دلم شعله میزند یاد وارها
به شمارش افتاده است نبض یک درد
عشق یک واژه نیست این را بفهم
با تو ام ای درد بی درمان من
با تو ام سیاه و سپید ای روزگار من
نیشخند آن لبان تو درد مرا دوباره کرد
تا مرز جنون مرا روانه کرد
در هوس یک نگاه تو من مانده ام
عاشق نشودی دیوانه نمیدانی چگونه درمانده ام
تا صدای پای تو به گوشم می آید نفسم بند بند است
انگار گیر لبان تو عاشق دلبنداست
فاصله بین من تو در گیر و دار جنگ است
نیش آن ابرو انتو مانند دشنه یک نامرد است
شک نکن که عاشقی در دستان دل تنگ من پای بند است
بکه گویم که این دل در گروی تو دل سنگ است
دل دادگی تا این حد آخر مرگ است
بگمان عشق بی من پور از لبخند است
همین روزهاست که می بینی من از حادثه بر میگردم
میانه بادو خاکستر منم که اینگونه بر میگردم
به دنبال تو بودم دریغ از شعری سرودن
همه عاشفتگیها تو بگو بامن بگو بامن
همین روزهاست که می بینی نگاه خاکستری من به دیوار است
صدای دل غمگینم رو به تو دل دار است
میانه لابه لای غزلها همه از اسم تو پور بود
صدای نت آهنگم به یاد تو همرنگ بود
همین روزهاست که می بینی من آشفته غمگینم
برای روزهای رفته آسوده میگریم
صدای تیک تیک ساعت منو یادت تو می ندازه
اتاقم تاریک و سرده مثل غروب پاییزه
همین روزهاست که می بینی من از غم خیالت تو رفتم
هوا سرد بود اما من از آشفتگی رفتم
به یاد روزهای رفته بیاد کوچه های خسته
دلم آسوده بشکسته
همین روزهاست که می بینی چقدر از تو ممنونم
به یاد ترمه طاقچه منم که اینگونه مجنونم
چه حال دیوانه واریست امشب
چه آهنگ دل نوازیست در شب
صدای سه تار ساغر چقدر غم دارد امشب
دلم گریه میخواهد دلم گریه میخواهد
کنار پنجره بودن دل شکسته میخواهد
همین روزهاست که می بینی دلم غرق خونه
خدا میدونه امشب دلم از چی میخونه
بزار قسمت کنیم باهم که دردم تما شا داره اون وقت
بیا از بی راهگی برگرد که من گم کرده ام راهت
همین روزهاست که می بینی.........
چه تقدیری از این بهتر
من از عشق تو می میرم
همه آرزو دارند اما,من بی تو از زندگی سیرم
چه شبهای دلم میخواد که سر به زانو بزارم اما
به یاد تو که می افتم دلم اشک می خواهد تنها
همین روزهاست که میبینی که من تنهای تنها رفتم
به شوق خندهای اون شب , تو هم آسوده می گریی
تماشا داره اون وقت که زیر خروارها خاکم
صدامو که نشنیدی اما , همون عاشق دل پاکم
برای روزهای تازه چقدر خوشحالم اما
تو هم آهسته آهسته از کنارم میری تنهای تنها
صدای ضرب آهنگ دلم چقدر غمگین حالا
بزار گفته باشم امشب که رفتم از میونه دلها
هوای سرد این دنیا برای کسی نمی مونه
چه تقدیری از این بهتر که رفتم از این غم خونه
=============================================================
پشت پنجره نشتم با یه بغض گرفته
می خونم تا همه بدونند که آسمون دلش گرفته
چیکه چیکه نم بارون میزنه روی شونم
چطوری من میتونم بی تفاوت بمونم
این همه احساس درده واسه تو ، تو این زمونه
تا کی چشمامو باید ببندم واسه مردمای بی خونه
گلهارو چه آسون میچینن واسه ایون توی خونه
دریغ واسه هم نوع که یه تیکه نان واسش نمیمونه
هوا سرده بعد بارون
گلایه داره صدای ناودون
یکی داره هی میلرزه زیر خندهای مردم
بی تفاوت چه گذشتم از کنار فقر مطلق
منو جنگ و سیاهی واسه داشتن هماقت
توی سرما توی گرما دل بزرگی داری اما
چشمات به دست ما بود ما که بودیم به ظاهر تنها
رسم انسانیت را یاد گرفتم از آن دخترک زیبا
نان دست خود را داد به فقیری تنها
اشک در چشم سرازیر آه بلندی کشیدم
آن چه که در توان بود به یاری او رسیدم
+ بیا اید کمی بفکر دیگران هم باشیم
فاصله نزدیکه اما ، دل تو از من چه دور دور
دنیا انگار ، بی تو واسه من صوتو کور
شهر شلوغ اما همه بی صدا
در دل دارند عشقی ای خدا
ارتباطها کور کور در شک و تردید
دیروز با کی بود ، فریاد میزند امید
در پستوی کوچه ها گم میشود نگاه
اینک سلامی دور با پیامی کوتاه
زنگار زده این دلم در شهری پُر از دود
عشق ناب کجا بود در این حوالیه دور
عادت شده برای ما عشقهای کور کور
طرح اندام قشنگت خوابو از چشم های من ربود
رسید وقط دیدار در صبحی پوراز نور
آفتاب آن روز پشت عینک دودی بود
چشمانت انگار حرفی تازه داشت
لبهایت طعم گلایه داشت
چراغ سبز شود عشقها پوچه پوچ
مردی در ایستگاه آسوده نشسته بود
اشک در چشمانم ، حلقه زد ناگاه
دل بیچاره ام ، زجه زد ای وا
صدای دوری زم زمه میکرد با من
عشقی نبود میانه او و من
دستانم دوباره سرد سرد شوده بود
بوقهای ماشین با من هم درد شده بود
چشمم افتاد به آسمان خراشها
به دیوارها سنگ فرشها
باور شده است میان مردم
بوی عشق نیست ای گل گندم
این روزها سخت است عاشق بودن
میانه عده ای گرگ ، بره بودن
داستان من رسید به شور بختی
دنیا پوراز غم هزار بد بختی
حال مانده ام با این همه سوال
جواب بدهم دوباره به گوشی موبایل
بوق ممتعد ، الو سلام رسید وقت دیدار
دوباره صحبت، از عشق روخ داد
عاقبت رفتی از کنارم
من موندم با این آشفته حالم
چیزی از من نمونده جوز دل نوشته های که دارم
یادم واسه آخرین نگات ،واسه آخرین صدات
گریه فرصت نمی داد ، گریه فرصت نمی داد
یه بغض بود تو گلوم که بی امان منو میکشت
یه دل تو سینه داشتم که اونم از غصه پژمرد
از اون سالها، که خیلی وقته گذشته
صداتو که میشنوم دلم میگیره ، این بازیه سرنوشته
اما حالا بعد چند سال اومدی
تا بهت گفتم سلام ، از کنارم چه ساده گذشتی
دلمو راستی ،راستی شکستی
یا دته وقتی گریه میکردی اون من بودم که اشکات رو پاک میکردم
وقتی شبها خوابت نمیبورد اون من بودم که با دستام نوازشت میکردم
این من بودم که سالها تو فکرت بودم
خیلی سعی کردم که باور کنم که دیگه رفتی
اما با خاطرات تو زندگی کردم ، اونم تنهای تنها
بازم از خودم میگذرم تو این روزا...
باشه ، باشه بورو جونم
برو پی عشقت مهربونم
من همینجا میونه خاطرها،غرغه تماشاتم میخونم
لالا لالا دیگه بسه غم دنیا
من همونم دختر دریا ، همون عاشق ،همون نادیا
دیگه پچ پچو نجوا واسه چی
دیگه این همه نازو اداها واسه چی
من شکستم جونه جونم تو بمون نامهربونم
جشن شادیتونو خودم میگیرم
میرم توی یه گوشیه دنیا سر روزانوم میزارم تا دوباره جون بگیرم
باید از نو بسازم ، با این دل خاطره بازم
من دیگه مجبورم برم ، و دلمو با خاطرات تو تنها بزارم
اما اینو همیشه بدون ، همیشه بدون ، من تورو خیلی دوست داشتم
من خیلی عاشقت بودم ، خداحافظ خاطرها
خداحافظ دل تنها، دل بی کس
خداحافظ غم بی حد ، غم یک درد
خستیه دردم هیچکس نمیفهمد مرا
دل خون از این همه زجرم هیچکس نمیفهمد مرا
تشنیه دوست داشتنهای بیکرانم
هیچکس نمیفهمد مرا
با این و آن احساس هم دردم
تو مرا نمیفهمی هیچکس نمیفهمد مرا
با تو ای ستاریه دنباله دار گم میشوم
گم نا شوده دوباره پیدا میشوم هیچکس نمیفهمد مرا
شب بی تو بودنها چگونه پور میشوند
ای دل بیچاریه من هیچکس نمیفهمد مرا
فقط غم خوردیه اینو آنم بخدا
پوراز ناکرده های بیشمارم هیچکس نمیفهمد مرا
چند خط از حادثیه زندگی میگویم به شما
من که میدانم هیچکس نمیفهمد مرا
از زمینو آسمان گلایه دارم بخدا
هیچکس نمیفهمد مرا
نامه ای سر گشاده مینویسم به باد خزان
آه افسوس که هیچ کس نمیفهمد مرا
چند وقتیست که با تاریکی هم دردم
شبها را با گریه سر کردم هیچ کس نمیفهمد مرا
بادل خود چه روزها سر کردم هیچ کس نمیفهمد مرا
زندگی یک بار دیگر به من خیانت کرد،
پذیرفتم که برخی چیزها هرگز تغییر نخواهد کرد.اجازه میدهم ذهن کوچک تو رنج مرا بزرگتر کند ،
مادر بزرگ خوب میگفتی خدا شانس بدهد
نمیدانم تاچه حد این وضع را تحمل خواهم کرد.
احساس میکنم درحال سقوطم نمیدانم چقدر ماند ه تا به زمین بخورم
بله قبول دارم کنترل خودمو از دست دادم
کاش این زندگی نبود کاش من نبودم
در خواب نیستم یادارم کابوس میبینم
دستانم میلرزد صدایم را دیگر نمیشنوم
دیگر مثل گذشته نمیمانم نمیدانم...
به خواب نمیروم پس نفسی میکشم
نمی توانم بیان کنم که چگونه ازهم پاشیدم.
درپشت نقاب خنده مسخره پنهان میشوم
آری دنیای ما انسانها بیهوده ترین چیزیست که میبینم
به انتهای بودنم رسیده ام پی میبرم که چه میتوانستم باشم
یادش بخیر نادیای بازیگوش را میگویم آن خوش زبان خانواده را میگویم
میپذیرم که واقعا اختیار از دست داده ام.....
یه قلم یه کاغذ خط خطی
یه دنیا یه سر نوشت لعنتی
با من از خوبیهات توحرف بزن
یکمی از عاشقی برام تو لب بزن
فکر میکنم این آخر راه منه
جوز خدا هیشکی حرفامو نمیشنوه
یه اتاق تاریکو یه دل دربه در
دوتا چشم خیسو این گونه های تر
یه مدادو یه کوله بار خاطره
یه روزگار که محاله یادم بره
دلم چه چیزهای که از من نمی خواهد!!!!!
یک فنجان چای گرم می خواهد
یک لیوان پور از محبت می خواهد
یک دنیا مهربانی از من می خواهد
یه جورعه شوق زندگی از من می خواهد
یک مشت خاطرهای به یاد ماندی ازمن می خواهد
و یک آغوش بی منت که همیشه با او باشد از من می خواهد
خدایا دیگر من جواب این بی قراریهای دلم را نمیتوانم بدهم تو خود پاسوخ گو باش!!!!
یادش بخیر چه روزهای بود روزهای کودکی من
چقدردرانتظار باریدن برف روز شماری میکردم من
آه چه دقایق وحشتناکی زمان حرکت نمی کرد
گاهی به نظر میرسید که دیگر از برف خبری نیست ومن
فراموش نخواهم کرد روزی که از خواب برخاستم مادرم با تبسومی گفت
بلند شو نازنینم ببین چه کسی در انتظار توست ومن
با خنده گفتم راست میگوی ومادر به آرامی پرده اتاقم را کنار زد وگفت
چه منظره خوبیست آدم برفی در حیاط ایستاده ومن
بی درنگ از جا برخواستم وای خدای من انتظار تمام شود
همان تصویری که در ذهن داشتم یک آدم برفی با شال گردن زرین
یه کلاه به بزرگیه دنیا وبینی به مانند یک هویچ چشمانی به بزرگی گیلاس چه روز های خوبی بود آن روزگار من
من بودم وتو آدم برفی دوست داشتنیم تاشب هم بازی هم بودیم
چه روز به یاد ماندی بود چه روز باشکوهی بود ومن
تعریف تورا به دوستانم گفتن چه لذت بخش بود
حتی شب هم درخواب تورا میدیم ومن
صبح فردای آن روز که در کنارم نبودی سراغت را از باد گرفتم, سراغت را از آب پرسیدم, اشکهایم سرازیر شود
کلاهش بود شال گردنش هنوز میدرخشید ومن
به مادرم گفتم آدم برفی من کو باخنده جواب داد, رفت تا سال بعد به من گفت که در گوشت بگویم
مرا نگرد دست سرنوشت تورا از من جدا کرد ومن
حالا مانده ام و آن خاطرهای به یاد ماندنی و این بغض لعنتی.......
از کسانیکه از من متنفرند ممنونم ، آنها مرا قویتر می کنند .
از کسانیکه مرا دوست دارند ممنونم ، آنها قلب مرا بزرگتر می کنند .
از کسانیکه مرا ترک می کنند ، ممنونم آنان به من می آموزند هیچ چیز تا ابد ماندنی نیست .
(( از کسانی که با من می مانند ممنونم ، آنان به من معنای عشق میاموزند.))
درود دوستای خوبم در این ماه وبلاگ من 1 ساله میشه ودر این مدت من بخاطرتنها کسی که دوستش داشتم براش حدود 100 تا دل نوشته قدو نیم قد نوشتم البته فعلا بعضی از آنهارو انتشار دادم واگه خدا بخواد بازهم ادامه میدم. ولی از همه مهمتر شما دوستای عزیزم بودید که منو یاری کردید که جا داره از شما تشکر کنم.
از شما آجی های خوبم: مهسا جونم- مریم جونم- فاطیما خانوم- دنیا جونم- آوا خانوم- الهه خانوم-
سمانه جونم -حانیه خانوم- یلدا جونم-پارمیس جونم- پروین خانوم-طوطیا خانوم-روکسانا جونم- فرزانه خانوم- نازنین
جونم- روناک خانوم- سایا خانوم- فرشته جونم - ریحانه جونم - آزاده خانوم - سوفیا جونم- هستی جونم - رویا خانوم- شعله خانوم- بهاره خانوم- مژان خانوم-صدف خانوم- هدی خانوم - فریبا خانوم - زهرا خانوم- عسل خانوم- رها خانوم- ترمه خانوم- سارینا خانوم- باران خانوم- پروانه خانوم- مایحه خانوم -انقدر دوستان زیادن که واقعا دیگه حضور زهن ندارم از کسانی که از قلم افتادن معذرت میخوام
از داداشای گلم هم مچکرم: آقا ناصر عزیز- آقا میلاد- آقا مانی- آقا هاشم- آقا آرش -دادش علیرضا- آقا ایمان- آقا واحد- آقا هادی- واز کسانی که از قلم افتادن هم معذرت میخوام
وجا داره از دوست بسیار عزیزم که منو یاری کرد تا سطح دل نوشتهام بالا بره (( روشا خانوم کمال سپاس را دارم))
سکوت حرفهای ناگفته ایست که در قلب انسانها به جا میماند
سکوت بغض چندینساله ایست که در گلویما به جای میماند
سکوت درد است غم است ماتم است زجر است که میکشم
واین حکایت من است که ادامه دارد. نقطه میگذارم برای هر خط از دل نوشته هایم
امااااا امااااا... از جانم میکاهد این دست نوشته هایم
تمامی ندارد آرزوهایم جوزء سکوت راهی نیست تاکه بمانم
خدایا خودم را به تو میسپارم سکوت میکنم اما دردل دردهائی دارم
چقدر برای خودم سوال ها و پاسخ های ناگفته دارم
من!!! میدانم. من !!!میدانم. چقدر بی قرارم
خدایا خودم را به تو میسپارم.........
به آغوش که پناه ببرم دردم را به که بگویم
آنقدر دوست داشتم که در کنارم بودی
ومن بغض چندین ساله ام را در آغوش تو باز میکردم
وتو به من میگفتی تمام شد منو نگاه کن آن کاوس های شبانه تمام شد
ومن اشکهایم را باتو قسمت میکردم و چه آرزوی محالیست . خدایا میبینی
این است دل نوشته های من.....
کاش در همان کودکیمان میماندیم
کاش بزرگ نمیشودیم که در روزگارمان این چنین در مانده بمانیم
نقش برجسته های کودکیمان امروز در آلبوم خاطراتمان میدرخشد
چه آرام و بی سرو صدا رفتی از کنارم
من ماندمو این آشفته حالم
هرگز فراموش نخواهم کرد که در روزهای بارانی چطور میماندی در کنارم
ومن با خیالات کودکانه ام برایت قصه میگفتم
سلام بر عزیز تر از جانم منم همان دخترک مهربانم
برایت دوباره قصه میگویم از درد های پنهانم
دیگر کارم از غزلو شعر گذشته
مانند این دل نوشته هایم میمانم
هر برگش هزار دردو غوصه دارد
هر خطش آهیست که از سینه براید
قلم در دستان بی مهابا میلرزد
اشکست که در چشمانم بی قراراست
گفتم که بدانی دلم برای تو دل نگران است
گرچه که میدانم نمی خوانی دل نوشته های مرا
ولی بدان عزیز که دیگران هستند که بدانند روزگار مرا....
خدای قبول من دخترم
خدایا قبول من دل نازکترم
خدا ولی!!! من یه حرف دارم
خسته شده ام از روزگارم
کم کم تو دل نوشته هام وآژه کم میارم
دل شوره دارم خیلی نگرانم
یه کار بگم میکنی برایم
با زبانه کودکانه میگویم برایت
خواهش میکنم مرا ببر در کنارت
قول میدهم که مانند یه فرشته بمانم برایت
خدایا شب روز آروموقرارندارم
منم نادیا از روی زمینت برایت حرفها دارم
چقدر قصه های نا تمام دارم
خدایا مرا ببر در کنارت
قول میدهم گوش کنم به حرفایت...
سلام دوست عزیز ممنون از اینکه به وب من سر زدید.